مهدی(عج)، ادامه حسین(ع) است و «انتظار» ادامة عاشورا و برآمده از آن.

مهدی(عج)، فرزند حسین(ع) است و فرهنگ «انتظار» برآمده از فرهنگ «عاشورا».

یکی از رمز «حیات شیعه» است و دیگری رمز «بقای آن»؛ «مهدی(عج)» وارث عاشورا است؛ همچنان که «حسین(ع)» وارث پیامبران است؛

انتظار، کربلایی دیگر است به وسعت همة جهان و مصاف حق و باطل است در زمانی دیگر؛ با این تفاوت که این بار، حق پیروز است و چهرة باطل، برای همیشه دفن می‌شود. انتظار همان کربلا است و در وسعت همة زمین و در مقطع دیگری از تاریخ.

یاران مهدی(عج)، همه کربلایی‌اند و در فراز و فرود تاریخ، غربال شده و آبدیده‌اند. مگر می‌توان بی عاشورا، انتظاری دیگر داشت؟ انتظار بی عاشورا، انتظار بی پشتوانه است.

مهدی (عج) پرچم افتاده حسین(ع) را بر خواهد افراشت و آرمان‌های بلند او را تحقق خواهد بخشید. «انتظار و عاشورا» دوبال پرواز شیعه است؛ اگر این دو نبود، چشمة «غدیر» می‌خشکید.

این پیوندهای روشن و گویا، از نگاه نامحرمان نیز مخفی نمانده تا آن‌جا که می‌گویند: شیعه با دونگاه همراه است؛ «نگاه سرخ» و «نگاه سبز»؛ عاشورا و ظهور، با الهام از یکی «انقلاب» می‌کند و با دیگری آن را «استمرار» می‌بخشد.

برای ما دور ماندگان از صحنة عاشورا، یک راه بیشتر نمانده و آن ثبت نام در کلاس «انتظار» و در آمدن در خیل «منتظران» است «عاشوراییان»، پیمان خود را به آخر بردند و «مهدویان» با کوله بار فرهنگ شهادت، چشم انتظارند تا آن عهدی که با خدا و رسول بر پاسداری از حرم و حریم ثارالله بسته‌اند، به انجام برسانند. «فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر». پیوند دو فرهنگ «عاشورا» و «انتظار» از دلایل و شواهد متعددی برخوردار است.

مقاله عاشورا و انتظار، مجله انتظار شماره ٣