عاشورا یک درس نیست، یک کتاب درسْ است. اگر جامعه اسلامی ما بخواهد آن‌طوری که حق اوست و شایسته اوست آقا زندگی کند، اگر امت اسلامی ما بخواهد استقلال خود و شرف خود و دین خود در دنیای مادی امروز و در میان طوفان سیاست‌های مخالف حفظ کند، باید درس‌های عاشورا را درست بفهمد و به یکایک آن‌ها عمل کند. اولین درس بزرگ عاظورا؛ درس فدا شدن در راه دین و در راه خداست. این روشنترین درس عاشوراست. حتی در سختترین شرائط. حسین بن علی(ع) به همه مسلمانان بلکه به همه آزادگان عالم و لو غیر مسلمان، این درس را داد که اگر شرف انسان، آزادگی انسان، آزادگی انسان و آرمان‌های انسان و برای مسلمانان دین آنان در معرض خطر قرار گرفت، دفاع از دین در سختترین شرائط و با سختترین مقدمات یک فریضه اسلامی و یک فریضه انسانی است. نگویند شرائط دشوار است، نگویند نمی‌شود، می‌شود. از دین همیشه می‌شود دفاع کرد، با اراده راسخ و با روح فداکاری و شهادت طلبی؛ حسین بن علی(ع) در شرایطی این دفاع را انجام داد که در دنیای بزرگ آن روز تنها بود، بزرگان بنی هاشم و بزرگان قریش و آقازاده‌گان اسلام با حسین بن علی(ع) همراهی نکردند. در مکه عبدالله بن زبیر، در مدینه عبدالله بن جعفر، عبدالله بن عمر، کسانی که پدرانشان نام‌آواران صدر اسلام بودند، و چشم توده مردم به آن‌ها بود، کسانی بودند که مردم امیدشان را به آن‌ها بسته بودند، در مقابل ظلم یزیدی حاضر نشدند ایستادگی کنند، و حاضر نشدند به جگر گوشه پیغمبر کمک کنند. حسین بن علی(ع) مگر چشم انتظارِ کمک آن‌ها بود؟ و مگر با کمک نکردن آن‌ها کار را متوقف می‌کرد؟ متوقف نکرد. آن وقتی که در بین راه حسین بن علی (ع) اطلاع پیدا کرد که مردم کوفه به او یاری نخواهند رساند، و فهمید که تنها مانده، راه را رها نکرد. آن وقتی که در صحرای کربلا یارانش همه به شهادت رسیدند و او و جمعی زنان و کودکان تنها ماندند، دفاع و مجاهدت را رها نکرد، تا لحظه آخر امام حسین(ع) اگر تسلیم می‌شد، یزیدی‌ها حاضر بودند با او بسازند، اما تسلیم نشد. این درس بزرگی بود.

بیانات مقام معظم رهبری در جمع لشکر عاشورا 28/5/1367